「บัญญัติกฎหมายสนับสนุนครอบครัวหลายวัฒนธรรม」

บัญญัติกฎหมายสนับสนุนครอบครัวหลายวัฒนธรรม

กรมสร้างกฎหมาย	‐‐	ศูนย์ข้อมูลกฎหมายแห่งชาติ

[มีผลบังคับใช้วันที่ 5 ต.ค. 2011]

[บัญญัติกฎหมายข้อที่ 10534 ,แก้ไขฉบับวันที่ 4 เม.ย.2011]

ข้อที่ 1 (วัตถุประสงค์) กฎหมายฉบับนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อบูรณาการสังคมและปรับปรุงคุณภาพชีวิตของสมาชิก ในครอบครัวหลายวัฒนธรรมให้นำไปสู่ชีวิตครอบครัวที่มีเสถียรภาพ

ข้อที่ 2 (คำจำกัดความ)

ความหมายของคำศัพท์ที่ใช้ในกฏหมายฉบับนี้มีดังต่อไปนี้<แก้ไขฉบับวันที่ 4 เม.ย.2011>

1. คำว่า “ครอบครัวหลายวัฒนธรรม” กล่าวถึงความหมายของครอบครัวที่มีความสอดคล้องกับแต่ละข้อดังต่อไปนี้

ก. “กฎหมายพื้นฐานการให้สวัสดิการแก่คนเกาหลีที่อาศัยอยู่ในต่างประเทศ” ตามบัญญัติข้อที่2 – ข้อที่4 การแต่งงานของผู้อพยพกับคนเกาหลี “กฎหมายสัญชาติ” เป็นผู้ที่ได้รับสัญชาติเกาหลี

ข. “กฎหมายสัญชาติ” ตามบัญญัติข้อที่3 และข้อที่ 4 เป็นผู้ได้รับสัญชาติเกาหลี เช่นเดียวกับกฎหมายบัญญัติใน ข้อที่2 – ข้อที่4

2. คำว่า “การแต่งงานของผู้อพยพ” กล่าวถึงผู้ที่เป็นสมาชิกในครอบครัวหลายวัฒนธรรมที่มีความสอดคล้อง

กับแต่ละข้อดังต่อไปนี้

ก. “กฎหมายพื้นฐานการให้สวัสดิการแก่คนเกาหลีที่อาศัยอยู่ในต่างประเทศ”

ข. “กฎหมายสัญชาติ” ผู้ที่โอนสัญชาติตามบัญญัติข้อที่ 4

[มีผลบังคับใช้วันที่5 ต.ค.2011] ข้อที่ 2

ข้อที่ 3 (หน้าที่ของประเทศและหน่วยราชการในท้องถิ่น)

① ประเทศและหน่วยราชการในท้องถิ่นต้องดำเนินการวางนโยบายปรับระบบและเงื่อนไขที่จำเป็นต่อความ เป็นอยู่ที่มีเสถียรภาพของสมาชิกครอบครัวหลายวัฒนธรรม

② ประเทศและหน่วยราชการในท้องถิ่นได้ใช้นโยบายตามกฎหมายฉบับนี้ให้มีความสัมพันธ์กับนโยบายสำหรับ

ชาวต่างชาติ “การให้สวัสดิการแก่ชาวเกาหลีที่อาศัยอยู่ต่างประเทศ” ตามบัญญัติของข้อที่ 5 – ข้อที่ 9

ข้อที่ 3.2 (แผนงานขั้นพื้นฐานสำหรับให้การสนับสนุนครอบครัวหลายวัฒนธรรม)

① เพื่อสนับสนุนครอบครัวหลายวัฒนธรรมรัฐมนตรีกระทรวงสตรีและครอบครัวต้องวางนโยบายการดำเนินงาน

ขั้นพื้นฐานเกี่ยวกับนโยบายครอบครัวหลายวัฒนธรรมทุกๆ5ปี “แผนงานขั้นพื้นฐาน”

② ประเด็นของแผนงานขั้นพื้นฐานมีดังต่อไปนี้

1. แนวทางนโยบายขั้นพื้นฐานเพื่อสนับสนุนครอบครัวหลายวัฒนธรรม

2. การวางแผนนโยบายพัฒนาและ การประเมินผลงานเพื่อสนับสนุนครอบครัวหลายวัฒนธรรม

3. การพัฒนาระบบการดำเนินงานเพื่อสนับสนุนครอบครัวหลายวัฒนธรรม

4. การจัดสรรและรับประกันรายได้เพื่อสนับสนุนครอบครัวหลายวัฒนธรรม

5. สิ่งที่จำเป็นสำหรับการสนับสนุนครอบครัวหลายวัฒนธรรม

③ หากรัฐมนตรีกระทรวงสตรีและครอบครัวจะดำเนินการวางแผนนโยบายขั้นพื้นฐานจะต้องปรึกษาหารือกับ

หัวหน้าของหน่วยงานการบริหารส่วนกลางก่อนล่วงหน้า

④ ตามบัญญัติข้อที่ 3.4 แผนงานขั้นพื้นฐานจะต้องได้รับการพิจารณาความคิดเห็นจากคณะกรรมการนโยบาย

ครอบครัวหลายวัฒนธรรม ซึ่งในกรณีนี้เมื่อรัฐมนตรีกระทรวงสตรีและครอบครัวได้พิจารณาแผนงานขั้นพื้นฐาน

แล้วจะต้องรายงายต่อ หัวหน้าของหน่วยงานการบริหารส่วนกลาง นายกเทศมนตรีพิเศษ นายกเทศมนตรีเขต ผู้ว่าราชการจังหวัด ผู้ว่าราชการจังหวัดปกครองตนเองพิเศษ (ผู้ว่าราชการจังหวัด) ให้ทราบก่อน

⑤ หากรัฐมนตรีกระทรวงสตรีและครอบครัวเห็นว่ามีความจำเป็นต้องวางแผนขั้นพื้นฐาน ก็สามารถยื่นเอกสาร

เสนอต่อหัวหน้าของหน่วยงานได้

⑥ ตามข้อที่ 5 หากเอกสารที่ยื่นเสนอต่อหัวหน้าหน่วยงานแล้ว หัวหน้าหน่วยงานไม่เห็นเหตุผลสมควรต่อการ

วางแผนงานขั้นพื้นฐาน ก็ต้องปฏิบัติตามนั้น

[มาตราใหม่ 4 เม.ย. 2011]

[มีผลบังคับใช้ 5 ต.ค. 2011] ข้อที่ 3.2

ข้อที่ 3.3 (การวางแผนงานของแต่ละปี)

① รัฐมนตรีกระทรวงสตรีและครอบครัว หัวหน้าของหน่วยงานการบริหารส่วนกลางและผู้ว่าราชการจังหวัดต้อง

ดำเนินการวางแผนงานเกี่ยวกับนโยบายครอบครัวหลายวัฒนธรรมทุกปี

② หัวหน้าของหน่วยงานการบริหารส่วนกลางและผู้ว่าราชการจังหวัดต้องรายงานผลลัพธ์การสนับสนุนของปีก่อน

และแผนการดำเนินงานของปีถัดไป ตามการกำหนดของประธานาธิบดีให้แก่รัฐมนตรีกระทรวงสตรีและครอบครัว

ทุกปี

③ ประธานาธิบดีเป็นผู้กำหนดเงื่อนไขที่จำเป็นต่อการประเมินประสิทธิภาพของการสนุนและแผนการดำเนินงาน

[มาตราใหม่ 4 เม.ย. 2011]

[มีผลบังคับใช้ 5 ต.ค. 2011] ข้อที่ 3.3

ข้อที่ 3.4 (การแต่งตั้งคณะกรรมการของนโยบายครอบครัวหลายวัฒนธรรม)

① การแต่งตั้งคณะกรรมการของนโยบายครอบครัวหลายวัฒนธรรม “คณะกรรมการของนโยบาย” เพื่อพิจารณา

ประเด็นสำคัญสำหรับปรับปรุงเกี่ยวกับบูรณาการทางสังคม และการพัฒนาคุณภาพชีวิตของครอบครัวหลาย

วัฒนธรรมเป็นหน้าที่ส่วนหนึ่งของนายกรัฐมนตรี

② คณะกรรมการของนโยบายต้องพิจารณากำหนดตามประเด็นดังต่อไปนี้

1. ประเด็นเกี่ยวกับการสนับสนุนและวางแผนงานขั้นพื้นฐานของนโยบายครอบครัวหลายวัฒนธรรมตามข้อที่ 3.2

2. ประเด็นเกี่ยวกับการประเมินและตรวจสอบประสิทธิการวางแผนงานของนโยบายครอบครัวหลายวัฒนธรรมตาม

ข้อที่ 3.3

3. ประเด็นการประเมิน การวิเคราห์ของนโยบาย การวิจัยและการสำรวจต่างๆที่เกี่ยวข้องกับครอบครัวหลาย

วัฒนธรรม

4. ประเด็นการร่วมมือและกำหนดการดำเนินงานที่เกี่ยวข้องกับการสนับสนุนครอบครัวหลายวัฒนธรรม

5. ประเด็นความร่วมมือระหว่างประเทศที่เกี่ยวข้องกับนโยบายครอบครัวหลายวัฒนธรรม

6. ประเด็นที่ประธานกรรมการเห็นด้วยว่าเป็นข้อสำคัญต่อการบูรณาการทางสังคมของครอบครัวหลายวัฒนธรรม

③ คณะกรรมการของนโยบายประกอบด้วย ประธานกรรมการ 1 คน และกรรมการรวมกันทั้งหมดเป็น 20 คน ประธานกรรมการคือ นายกรัฐมนตรี และบุคคลที่เป็นกรรมมีดังต่อไปนี้

1.หัวหน้าการบริหารของหน่วยงานกลางที่แต่งตั้งโดยนายกรัฐมนตรี

2. บุคคลที่มีความรู้ทางวิชาการและเพรียบพร้อมไปด้วยประสบการณ์เกี่ยวกับนโยบายครอบครัวหลายวัฒนธรรม

④ คณะกรรมการของนโยบายจะตรวจสอบพิจารณาปรับนโยบายแล้วประธานาธิบดีจะมอบหมายงานให้กับคณะ

กรรมการผู้ปฏิบัติงาน

⑤ ประธานาธิบดีเป็นผู้กำหนดเงื่อนไขที่จำเป็นต่อการบริหาร และสมาชิกของคณะกรรมการผู้ปฏิบัติงานกับ

คณะกรรมการของนโยบาย

[มาตราใหม่ 4 เม.ย. 2011]

[มีผลบังคับใช้ 5 ต.ค. 2011] ข้อที่ 3.4

ข้อที่ 4 (การสำรวจสถานการณ์จริง)

① รัฐมนตรีกระทรวงสตรีและครอบครัวต้องทำความเข้าใจเกี่ยวกับสถานการณ์จริงและสภาพปัจจุบันของครอบ ครัวหลายวัฒนธรรมและดำเนินการสำรวจสถานการณ์จริงของครอบครัวหลายวัฒนธรรมทุกๆ 3 ปี เพื่อการวาง

นโยบายสนับสนุนครอบครัวหลายวัฒนธรรม และจะต้องประกาศผลการสำรวจนั้น

<แก้ไขฉบับวันที่ 18 ม.ค.2010>

② เพื่อการสำรวจสถานการณ์จริงตามข้อที่ 1 รัฐมนตรีกระทรวงสตรีและครอบครัวสามารถยื่นเอกสารแสดง

ความจำเป็นที่ต้องการความร่วมมือจากหน่วยงานสาธารณะ หรือนิติบุคคลได้ ซึ่งกรณีนี้ถ้าหากเอกสารที่ยื่นไปนั้น

มีเหตุผลสมควร หน่วยงานสาธารณะและนิติบุคคลก็จะให้ความร่วมมือ <แก้ไขฉบับวันที่ 18 ม.ค.2010>

③ รัฐมนตรีกระทรวงสตรีและครอบครัวมีหน้าที่ดำเนินการสำรวจสถานการณ์จริงตามข้อที่ 1 รัฐมนตรีว่าการ

กระทรวงยุติธรรมดำเนินงานเกี่ยวกับนโยบายสำหรับคนต่างชาติ และกระทรวงการศึกษาวิทยาศาสตร์และ

เทคโนโลยีให้ความร่วมมือดำเนินงานเกี่ยวกับการศึกษาของเด็กที่เป็นสมาชิกของครอบครัวหลายวัฒนธรรม

<แก้ไขฉบับวันที่ 18 ม.ค.2010, 4 เม.ย.2011 >

④ รัฐมนตรีกระทรวงสตรีและครอบครัวเป็นผู้กำหนดเป้าหมายและวิธีที่เป็นประเด็นสำคัญของการสำรวจ

สถานการณ์จริงตามข้อที่ 1  <แก้ไขฉบับวันที่ 18 ม.ค.2010> [มีผลบังคับใช้ 5 ต.ค. 2011] ข้อที่.4

ข้อที่ 5 (เพิ่มความเข้าใจเกี่ยวกับครอบครัวหลายวัฒนธรรม)

① ประเทศและหน่วยราชการในท้องถิ่นต้องดำเนินการป้องกันการแบ่งแยกทางสังคมและอคติเกี่ยวกับครอบครัว

หลายวัฒนธรรม และต้องทำให้สมาชิกในสังคมยอมรับความหลากหลายทางวัฒนธรรมโดยการอบรมให้ความเข้า

ใจหรือประชาสัมพันธ์ต่างๆ  <แก้ไขฉบับวันที่ 4 เม.ย.2011 >

② กระทรวงการศึกษาวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีกับศึกษาธิการเขตของจังหวัด เมือง ควรวางนโยบายสำหรับ

การศึกษาในโรงเรียนระดับชั้นประถม มัธยมต้น มัธยมปลาย ตามข้อที่ 2 เพื่อช่วยให้เด็กมีความเข้าใจเกี่ยวกับ

ครอบครัวหลายวัฒนธรรม  <ปรับปรุงใหม่วันที่ 4 เม.ย.2011 >

[มีผลบังคับใช้ 5 ต.ค. 2011] ข้อที่.5

ข้อที่ 6 (การสนับสนุนการศึกษาและให้ข้อมูลในการดำเนินชีวิต)

① ประเทศและหน่วยราชการในท้องถิ่นควรให้ข้อมูลพื้นฐานที่จำเป็นต่อการดำเนินชีวิตแก่ผู้อพยพที่แต่งงานแล้ว

ใช้ชีวิตอยู่ในประเทศเกาหลี และควรสนับสนุนการปรับคัวทางสังคม การอบรมอาชีพและการอบรมภาษาเกาหลี

เพื่อปรับปรุงทักษะในการสื่อสาร <แก้ไขฉบับวันที่ 4 เม.ย.2011 >

② ประเทศและหน่วยราชการในท้องถิ่นควรสนับสนุนบริการที่อยู่อาศัยและสภาพความเป็นอยู่ทางบ้านตามข้อที่ 1 รวมทั้งสนับสนุนทางการศึกษาด้วยวิธีการต่างๆ ไม่ว่าจะเป็นไปอบรมตามบ้านหรือ การศึกษาระบบทางไกล เพื่อไม่ให้ผู้อพยพที่แต่งงานในเกาหลีได้ชื่อว่าเป็นคนชั้นต่ำทางสังคม และควรดำเนินการวางนโยบายเพื่อเสริมสร้าง

ความรู้ด้วยการสนับสนุนตำราเรียนและครูผู้สอน <ปรับปรุงใหม่วันที่ 4 เม.ย.2011 >

③ ตามข้อที่ 1 ประธานาธิบดีเป็นผู้กำหนดประเด็นที่สำคัญสำหรับการศึกษาและการให้ข้อมูลต่างๆ

<แก้ไขฉบับวันที่ 4 เม.ย.2011 > [มีผลบังคับใช้ 5 ต.ค. 2011] ข้อที่.6

ข้อที่ 7 (การจัดการให้ความสัมพันธ์ในครอบครัวมีความเสมอภาค) ประเทศและหน่วยราชการในท้องถิ่นควร

สนับสนุนให้ความสัมพันธ์ของคนในครอบครัวหลายวัฒนธรรมมีประชาธิปไตยและความเสมอภาค โดยวิธีต่างๆ

เช่น การให้คำปรึกษาด้านครอบครัว การอบรมคู่สามีภรรยา การอบรมผู้ปกครอง หรืออบรมการใช้ชีวิตในครอบครัว

ฯลฯ และพยายามให้การบริการเป็นพิเศษ

ข้อที่ 8 (สนับสนุนการป้องกันผู้ที่ตกเป็นเหยื่อความรุนแรงในครอบครัว)

① ประเทศและหน่วยราชการในท้องถิ่นต้องพยายามป้องกันความรุนแรงในครอบครัวหลายวัฒนธรรมตาม

“กฎหมายคุ้มครองผู้ตกเป็นเหยื่อความรุนแรงในครอบครัว”  <แก้ไขฉบับวันที่ 4 เม.ย.2011 >

② ประเทศและหน่วยราชการในท้องถิ่นสนับสนุนการคุ้มครองผู้อพยพที่แต่งงานในเกาหลีแล้วได้รับความเสียหาย

จากความรุนแรงในครอบครัว <ปรับปรุงใหม่วันที่ 4 เม.ย.2011 >

③ ประเทศและหน่วยราชการในท้องถิ่นต้องสนับสนุนป้องกันและช่วยเหลือผู้อพยพที่แต่งงานในเกาหลีแล้วได้รับ

ความเสียหายจากความรุนแรงในครอบครัว โดยการบริการล่ามภาษาต่างประเทศ  เพิ่มการติดตั้งอุปกรณ์ปัองกัน และมีศูนย์ให้คำปรึกษาปัญหาความรุนแรงในครอบครัว  <แก้ไขฉบับวันที่ 4 เม.ย.2011 >

④ เพื่อแก้ไขปัญหาความรุนแรงในครอบครัว ประเทศและหน่วยราชการในท้องถิ่นสนับสนุนการให้บริการที่จำเป็น

เช่นบริการล่ามสำหรับคำให้การตามความคิดเห็นและตรวจสอบความจริง คำแนะนำทางกฎหมาย

[มีผลบังคับใช้ 5 ต.ค. 2011] ข้อที่.8

ข้อที่ 9 (สนับสนุนการดูแลสุขภาพและการรักษา)

① ประเทศและหน่วยราชการในท้องถิ่นควรสนับสนุนการดูแลสุขภาพของผู้อพยพที่แต่งงานแล้วอาศัยอยู่ในเกาหลี

เช่นให้ข้อมูลด้านโภชนาการ อบรมเกี่ยวกับสุขภาพ เป็นผู้ช่วยพาหญิงตั้งครรภ์ไปโรงพยาบาลทั้งก่อนคลอดและหลัง

คลอด มีบริการรักษาและตรวจสุขภาพ เป็นต้น  <แก้ไขฉบับวันที่ 4 เม.ย.2011 >

② ตามข้อที่ 1 ประเทศและหน่วยราชการในท้องถิ่นควรสนับสนุนล่ามภาษาต่างประเทศไว้บริการในกรณีที่รักษาผู้อพยพ  <ปรับปรุงใหม่วันที่ 4 เม.ย.2011 >

[แก้ไขหัวข้อฉบับวันที่ 4 เม.ย.2011] [มีผลบังคับใช้ 5 ต.ค. 2011] ข้อที่.9

ข้อที่ 10 (การศึกษาและการดูแลเด็ก)

① ประเทศและหน่วยราชการในท้องถิ่นไม่ควรแบ่งแยกการดูแลเด็ก และการให้การศึกษาต่อเด็กในครอบครัวหลาย

วัฒนธรรม

② ประเทศและหน่วยราชการในท้องถิ่นควรวางมาตราการช่วยเหลือเด็กในครอบครัวหลายวัฒนธรรมให้สามารถ

ปรับตัวการใช้ชีวิตในโรงเรียนได้อย่างรวดเร็ว และศึกษาธิการเขตของจังหวัดหรือเมืองควรสนับสนุนโปรแกรมการ

ศึกษาหลังเลิกเรียนให้แก่เด็กในครอบครัวหลายวัฒนธรรม

③ ประเทศและหน่วยราชการในท้องถิ่นควรพยายามดูแลเด็กในครอบครัวหลายวัฒนธรรมที่อยู่ในวัยก่อนเข้าเรียน

ระดับชั้นประถมและให้การสนับสนุนทางด้านการศึกษาเช่น สนับสนุนอุปกรณ์การเรียน ตำราเรียน และส่งเสริมการ

เรียนภาษาเกาหลีเพื่อให้เด็กมีการพัฒนาทางด้านภาษาด้วย

ข้อที่ 11 (ให้บริการภาษาต่างประเทศ) ตามข้อกำหนดของข้อที่ 5 – ข้อที่ 10 ประเทศและหน่วยราชการในท้องถิ่น

ควรวางนโยบายส่งเสริมบริการด้านภาษาเพื่อช่วยแก้ปัญหาการสื่อสารของผู้อพยพที่แต่งงานแล้วอาศัยอยู่ในเกาหลี

ข้อที่ 12 (การกำหนดศูนย์สนับสนุนครอบครัวหลายวัฒนธรรม)

① องค์กรหรือหน่วยงานที่ให้การสนับสนุนครอบครัวหลายวัฒนธรรมในด้านอุปกรณ์และสิ่งจำเป็นสำหรับดำเนิน

งานตามนโยบายสนับสนุนครอบครัวหลายวัฒนธรรมของรัฐมนตรีกระทรวงสตรีและครอบครัวถูกกำหนดให้เป็น

“ศูนย์ให้การสนับสนุน” <แก้ไขฉบับวันที่ 18 ม.ค.2010>

② ศูนย์ให้การสนับสนุนมีหน้าที่ดำเนินงานดังต่อไปนี้ <แก้ไขฉบับวันที่ 4 เม.ย.2011 >

1.สนับสนุนการดำเนินงานของโครงการเช่น ให้คำปรึกษา การอบรมสำหรับครอบครัวหลายวัฒนธรรม

1.2. อบรมภาษาเกาหลีให้แก่ผู้อพยพที่แต่งงานแล้วอาศัยอยู่ในประเทศเกาหลี

2. บริการประชาสัมพันธ์และให้ข้อมูลต่างๆแก่ครอบครัวหลายวัฒนธรรม

3. บริการหน่วยงานและองค์ให้การช่วยเหลือครอบครัวหลายวัฒนธรรม

4. จัดหางานและให้ข้อมูลเกี่ยวกับตำแหน่งงาน

5. เป็นล่าม หรือแปลภาษาให้กับครอบครัวหลายวัฒนธรรม

6. การดำเนินงานที่เกี่ยวกับการช่วยเหลือครอบครัวหลายวัฒนธรรม

③ ผู้เชี่ยวชาญที่มีความรู้ทางวิชาการและมากไปด้วยประสบการณ์จะเป็นผู้ทำหน้าที่ดำเนินงานให้คำปรึกษา

การอบรมเกี่ยวกับครอบครัวหลายวัฒนธรรมในศูนย์ให้การสนับสนุน

④ ตามข้อที่ 1 ประเทศและหน่วยราชการในท้องถิ่นเป็นผู้กำหนดเศูนย์ให้การสนับสนุนและมีหน้าที่ดำเนินการ

เกี่ยวกับค่าใช้จ่ายและงบประมาณในการให้ความช่วยเหลือทั้งหมด

⑤ การกำหนดมาตราฐาน ระยะเวลา ขั้นตอน และประเด็นที่จำเป็นต่อการดำเนินงานของศูนย์ให้การสนับสนุนถูก

กำหนดโดยประธานาธิบดีและ ตามข้อที่ 3 รัฐมนตรีกระทรวงสตรีและครอบครัวเป็นผู้กำหนดมาตราฐานความ

สามารถของผู้เชี่ยวชาญ <แก้ไขฉบับวันที่ 18 ม.ค.2010>

[มีผลบังคับใช้ 5 ต.ค. 2011] ข้อที่.12

ข้อที่ 13 (การอบรมของข้าราชการเกี่ยวกับหน้าที่สนับสนุนครอบครัวหลายวัฒนธรรม) ประเทศและหน่วยราชการ

ในท้องถิ่นดำเนินงานเพื่อปรับปรุงและเพิ่มความเข้าใจหน้าที่การทำงานของข้าราชการเกี่ยวกับให้ความช่วยเหลือ

ครอบครัวหลายวัฒนธรรม

ข้อที่ 14 (คู่สมรสทางพฤตินัยและค่าเลี้ยงดูของลูก) ตามข้อกำหนดของข้อที่ 5 –ข้อที่12 คู่สมรสที่มีความสัมพันธ์กับ

ประชาชนชาวเกาหลีและมีลูกที่กำลังเลี้ยงดูก็อยู่ในกลุ่มของครอบครัวหลายวัฒนธรรม

ข้อที่ 15 (การมอบหมายสิทธิ์)

① สิทธ์ตามกฎหมายนี้ที่ประธานาธิบดีกำหนดให้รัฐมนตรีกระทรวงสตรีและครอบครัวดำเนินงานสามารถ

มอบหมายให้แก่ผู้ว่าราชการจังหวัดนายกเทศมนตรี นายอำเภอหรือผู้อำนวยการเขตได้

<แก้ไขฉบับวันที่ 18 ม.ค.2010, 4 เม.ย.2011 >

② หน้าที่ตามกฎหมายนี้ที่ประธานาธิบดีกำหนดให้รัฐมนตรีกระทรวงสตรีและครอบครัวดำเนินงานสามารถ

มอบหมายให้แก่หน่วยงานหรือองค์กรที่ไม่แสวงหากำไรได้

[มีผลบังคับใช้ 5 ต.ค. 2011] ข้อที่.15

ข้อที่ 16 (การสนับสนุนขององค์กรเอกชน)

① ประเทศและหน่วยราชการในท้องถิ่นเป็นผู้ทำหน้าที่จัดการเรื่องค่าใช้จ่ายที่จำเป็นต่อการดำเนินงานสนับสนุน

ครอบครัวหลายวัฒนธรรมทั้งหมด

② ประเทศและหน่วยราชการในท้องถิ่นสนับสนุนให้หน่วยงานต่างๆช่วยเหลือผู้อพยพที่แต่งงานในประเทศเกาหลี

กฎเกณฑ์เพิ่มเติม <ข้อที่10534, 4 เม.ย.2011  >

กฎหมายนี้มีผลบังคับใช้หลังจากประกาศไปแล้ว 6 เดือน

1.จังหวัดชุงชองนัม ชง ควาล พโย (เขตชีกุน)

ก. รวม ตารางรวมของการตรวจในเมืองชุงชองนามโด

การแบ่ง	จำนวนประชากร วันที่ 1 ม.ค.ปี 2011 (A)	ร้อยละ (B/A)	จำนวนรวม (B) (=C+D+E)			จำนวนครัวเรือนชาวต่างชาติ
			รวมทั้งหมด	เพศชาย	เพศหญิง
จังหวัดชุงชองนัม	2,075,514	2.8%	57,869	32,072	25,797	10,113
เมืองชอนอัน	557,673	2.9%	15,994	9,027	6,967	2,502
เมืองคงจู	124,930	2.7%	3,323	1,488	1,835	709
เมืองโบรอง	107,346	2.1%	2,202	1,270	932	452
เมืองอาซัน	265,191	4.4%	11,585	7,072	4,513	1,331
เมืองซอซัน	160,468	2.3%	3,652	1,892	1,760	689
เมืองนนซัน	127,507	3.0%	3,835	1,815	2,020	559
เมืองเคโรง	43,088	0.7%	309	128	181	85
เขตคึมซัน	56,555	3.1%	1,736	748	988	477
เขตย็อนกี	81,871	2.7%	2,228	1,379	849	398
เขตบุยอ	75,029	2.0%	1,503	637	866	474
เขตซอชอน	60,085	1.9%	1,125	629	496	293
เขตชองยัง	32,541	2.2%	730	315	415	225
เขตฮงซอง	88,078	2.4%	2,100	1,106	994	347
เขตเยซัน	87,002	2.1%	1,789	989	800	454
เขตแทอัน	63,247	1.7%	1,045	559	486	272
เขตทาจิน	144,903	3.3%	4,713	3,018	1,695	846

ข. ผู้ที่ไม่มีสัญชาติเกาหลี

การแบ่ง	ผู้ที่ไม่มีสัญชาติเกาหลี(c)
	ผลรวม			แรงงานชาวต่างชาติ			การแต่งงานของผู้อพยพ			นักเรียนชาวต่างชาติ			ชาวเกาหลีในต่างประเทศ			ชาวต่างชาติอื่นๆ
	รวมทั้งหมด	เพศชาย	เพศหญิง	รวมทั้งหมด	เพศชาย	เพศหญิง	รวมทั้งหมด	เพศชาย	เพศหญิง	รวมทั้งหมด	เพศชาย	เพศหญิง	รวมทั้งหมด	เพศชาย	เพศหญิง	รวมทั้งหมด	เพศชาย	เพศหญิง
จังหวัดชุงชองนัม	44,467	26,892	17,575	26,091	20,668	5,423	7,011	417	6,594	6,784	3,329	3,455	1,714	988	726	2,867	1,490	1,377
เมืองชอนอัน	13,034	7,908	5,126	8,473	6,230	2,243	1,558	149	1,409	1,587	807	780	598	328	270	818	394	424
เมืองคงจู	2,438	1,136	1,302	576	450	126	492	30	462	1,140	534	606	108	55	53	122	67	55
เมืองโบรอง	1,564	1,018	546	998	881	117	355	16	339	33	20	13	45	22	23	133	79	54
เมืองอาซัน	9,633	6,357	3,276	6,107	5,019	1,088	932	89	843	1,832	838	994	272	164	108	490	247	243
เมืองซอซัน	2,736	1,537	1,199	1,300	1,021	279	509	25	484	578	264	314	149	112	37	200	115	85
เมืองนนซัน	2,884	1,452	1,432	1,293	857	436	462	14	448	874	462	412	80	38	42	175	81	94
เมืองเคโรง	209	89	120	60	34	26	55	5	50	1	‐	1	28	14	14	65	36	29
เขตคึมซัน	1,044	483	561	490	396	94	338	8	330	145	52	93	21	10	11	50	17	33
เขตย็อนกี	1,715	1,163	552	1,223	1,033	190	282	20	262	48	29	19	82	45	37	80	36	44
เขตบุยอ	864	404	460	398	328	70	358	12	346	1	1	‐	31	24	7	76	39	37
เขตซอชอน	786	474	312	486	415	71	163	2	161	1	‐	1	23	6	17	113	51	62
เขตชองยัง	411	190	221	210	167	43	158	1	157	5	4	1	7	3	4	31	15	16
เขตฮงซอง	1,577	902	675	665	547	118	289	15	274	439	240	199	52	26	26	132	74	58
เขตเยซัน	1,267	799	468	832	706	126	285	7	278	17	12	5	41	21	20	92	53	39
เขตแทอัน	725	431	294	403	351	52	193	4	189	‐	‐	‐	31	12	19	98	64	34
เขตทาจิน	3,580	2,549	1,031	2,577	2,233	344	582	20	562	83	66	17	146	108	38	192	122	70

ค. ผู้ที่ได้รับสัญชาติเกาหลี

การแบ่ง	ผู้ที่ได้รับสัญชาติเกาหลี
	ผลรวม			ผู้ที่โอนสัญชาติจากการแต่งงาน			ผู้ที่ได้รับสัญชาติในกรณีอื่นๆ
	รวมทั้งหมด	เพศชาย	เพศหญิง	รวมทั้งหมด	เพศชาย	เพศหญิง	รวมทั้งหมด	เพศชาย	เพศหญิง
จังหวัดชุงชองนัม	4,283	560	3,723	3,243	113	3,130	1,040	447	593
เมืองชอนอัน	1,138	205	933	708	38	670	430	167	263
เมืองคงจู	226	17	209	191	1	190	35	16	19
เมืองโบรอง	184	14	170	164	6	158	20	8	12
เมืองอาซัน	821	143	678	579	32	547	242	111	131
เมืองซอซัน	268	17	251	242	4	238	26	13	13
เมืองนนซัน	253	15	238	231	6	225	22	9	13
เมืองเคโรง	33	5	28	22	‐	22	11	5	6
เขตคึมซัน	140	3	137	128	1	127	12	2	10
เขตย็อนกี	148	13	135	120	5	115	28	8	20
เขตบุยอ	151	7	144	142	5	137	9	2	7
เขตซอชอน	130	48	82	61	1	60	69	47	22
เขตชองยัง	72	‐	72	67	‐	67	5	‐	5
เขตฮงซอง	135	12	123	107	‐	107	28	12	16
เขตเยซัน	174	12	162	146	1	145	28	11	17
เขตแทอัน	81	11	70	65	4	61	16	7	9
เขตทาจิน	329	38	291	270	9	261	59	29	30

ง. ลูกชาวต่างชาติ

การแบ่ง	ลูกของชาวต่างชาติ (E)
	ผลรวม			พ่อแม่เป็นชาวต่างชาติ			ชาวต่างชาติ – พ่อแม่เป็นชาวเกาหลี			พ่อแม่เป็นชาวเกาหลี
	รวมทั้งหมด	เพศชาย	เพศหญิง	รวมทั้งหมด	เพศชาย	เพศหญิง	รวมทั้งหมด	เพศชาย	เพศหญิง	รวมทั้งหมด	เพศชาย	เพศหญิง
จังหวัดชุงชองนัม	9,119	4,620	4,499	199	101	98	8,040	4,057	3,983	880	462	418
เมืองชอนอัน	1,822	914	908	77	33	44	1,539	771	768	206	110	96
เมืองคงจู	659	335	324	2	1	1	615	306	309	42	28	14
เมืองโบรอง	454	238	216	5	2	3	377	194	183	72	42	30
เมืองอาซัน	1,131	572	559	34	17	17	951	475	476	146	80	66
เมืองซอซัน	648	338	310	21	10	11	572	296	276	55	32	23
เมืองนนซัน	698	348	350	12	9	3	627	316	311	59	23	36
เมืองเคโรง	67	34	33	1	1	‐	62	30	32	4	3	1
เขตคึมซัน	552	262	290	6	2	4	508	246	262	38	14	24
เขตย็อนกี	365	203	162	‐	‐	‐	346	196	150	19	7	12
เขตบุยอ	488	226	262	3	3	‐	444	203	241	41	20	21
เขตซอชอน	209	107	102	5	1	4	184	97	87	20	9	11
เขตชองยัง	247	125	122	‐	‐	‐	235	119	116	12	6	6
เขตฮงซอง	388	192	196	5	2	3	346	171	175	37	19	18
เขตเยซัน	348	178	170	2	2	‐	307	153	154	39	23	16
เขตแทอัน	239	117	122	3	2	1	208	101	107	28	14	14
เขตทาจิน	804	431	373	23	16	7	719	383	336	62	32	30